Hydrofobowe vs hydrofilowe trójogniskowe soczewki wewnątrzgałkowe – kluczowe różnice
Wybór odpowiedniej hydrofobowej trójogniskowej soczewki wewnątrzgałkowej (IOL) jest kluczowym elementem dla pacjentów po operacji usunięcia zaćmy lub ekstrakcji naturalnej soczewki. Współczesny rynek oferuje sztuczne soczewki wewnątrzgałkowe wykonane z materiałów hydrofobowych i hydrofilowych, które różnią się pod względem konstrukcji optycznej, właściwości materiałowych i osiąganych wyników wizualnych. Najnowsze badania porównały modele soczewek AT ELANA (hydrofobowe) i AT LISA tri (hydrofilowe), dostarczając cennych informacji dla lekarzy i pacjentów. Przyjrzyjmy się kluczowym różnicom między tymi dwoma typami soczewek.
Materiał soczewek – hydrofobowy kontra hydrofilowy
- Hydrofobowe soczewki (AT ELANA) – wykonane z akrylu o niskiej zawartości wody, co zmniejsza ryzyko przyciągania osadów, takich jak białka. Charakteryzują się również większą stabilnością optyczną w długim okresie oraz mniejszym ryzykiem zaćmy wtórnej.
- Hydrofilowe soczewki (AT LISA tri) – zawierają większą ilość wody, co może poprawiać ich elastyczność podczas implantacji. Jednak ich powierzchnia jest bardziej podatna na osady w czasie, co może wpływać na konieczność stosowania okularów w przyszłości.
Konstrukcja optyczna soczewek
Oba modele mają zbliżone wzory dyfrakcyjne, które dzielą promienie świetlne na trzy ogniska: dalekie, pośrednie i bliskie, co zapewnia ostre widzenie na każdą odległość:
- AT ELANA – alokuje 47,5% światła na dal, 17,5% na odległości pośrednie (80 cm) i 35% na bliskie (40 cm). Model neutralny względem aberracji sferycznych, co może lepiej dopasować się do pacjentów z różnymi odchyleniami rogówki.
- AT LISA tri – alokuje światło bardziej równomiernie (50% na dal, 20% na pośrednie i 30% na bliskie). Korekcja aberracji sferycznych (-0,18 μm) poprawia kontrast widzenia, co sprawdza się w warunkach słabego oświetlenia i wpływa na jakość widzenia w nocy.
Jakość optyczna i zakres widzenia
Badania laboratoryjne wykazały, że obie soczewki wieloogniskowe zapewniają porównywalną jakość widzenia w warunkach standardowych:
- Odległości dalekie – AT LISA tri wykazuje minimalnie wyższą jakość obrazu dzięki korekcji aberracji sferycznych.
- Odległości pośrednie – obie soczewki mają podobne wyniki, co czyni je równoważnymi w tej kategorii.
- Odległości bliskie – AT ELANA oferuje nieco szerszy zakres bliskiego widzenia, co może być korzystne dla pacjentów często wykonujących codzienne czynności wymagające widzenia z bliska.
Aberracje chromatyczne – soczewki hydrofobowe i hydrofilowe
- AT ELANA – materiał hydrofobowy ma niższy współczynnik Abbego (51), co oznacza większą podatność na aberracje chromatyczne, szczególnie przy widzeniu dalekim.
- AT LISA tri – dzięki wyższemu współczynnikowi Abbego (56,5) lepiej radzi sobie z aberracjami chromatycznymi, co przekłada się na czystszy obraz w warunkach dalekiego widzenia i lepszą ochronę siatkówki oka.
Fotopsje i zjawiska świetlne
Oba modele generują podobne promienie świetlne (np. halo czy glare), które są typowe w przypadku soczewek wieloogniskowych. Badania wykazały, że różnice w materiale (hydrofobowym lub hydrofilowym) nie mają istotnego wpływu na ich nasilenie.
Stabilność i tolerancja na zdecentrowanie
- AT ELANA – model neutralny względem aberracji sferycznych jest mniej wrażliwy na zdecentrowanie soczewki, co może być korzystne przy trudniejszych implantacjach.
- AT LISA tri – korekcja aberracji sferycznych może poprawiać jakość widzenia w centralnym ustawieniu, ale jest bardziej podatna na zaburzenia w przypadku nieprawidłowego ułożenia soczewki.
Praktyczne zastosowanie soczewek wewnątrzgałkowych i wybór pacjenta
Oba rodzaje soczewek wewnątrzgałkowych są skuteczne w przywracaniu pełnego zakresu widzenia, jednak wybór rodzaju soczewki wewnątrzgałkowej może zależeć od indywidualnych potrzeb pacjenta i stylu życia:
- AT ELANA (hydrofobowa) – lepiej sprawdza się u pacjentów z suchym okiem, większym ryzykiem osadów na soczewce lub nieregularnościami rogówki oraz u osób aktywnych i uprawiających sport.
- AT LISA tri (hydrofilowa) – może być bardziej odpowiednia dla pacjentów z wyższym zapotrzebowaniem na kontrast, potrzebujących dobre widzenie w słabym oświetleniu oraz tych, którzy preferują bardziej równomierną alokację światła.
Podsumowanie
Hydrofobowe trójogniskowe soczewki wewnątrzgałkowe, takie jak AT ELANA, oraz hydrofilowe trójogniskowe soczewki wewnątrzgałkowe, jak AT LISA tri, oferują zaawansowaną korekcję wzroku dla pacjentów po zabiegu usunięcia zaćmy i z presbiopią. Różnice między nimi, takie jak materiał, korekcja aberracji, zakres widzenia mogą pomóc w dostosowaniu soczewki do specyficznych potrzeb pacjenta. Konsultacja z okulistą jest kluczowa, aby wybrać model najlepiej dopasowany do oczekiwań pacjenta i codziennego funkcjonowania.
Bibliografia
